Kendi Zamanına Güven

“Hayat her insanı kırar, iyileri daha çok kırar. Kırıldığı zaman önünde iki yol vardır: Ya kırıldığı yerden güçlenir ya da kırıldığı yerde kurban rolünün arkasına sığınır.”

— Acar BALTAŞ

      Bugün masamda duran ve kızımın hediye ettiği çiçeğin uzun zamandır hayata tutunmak için verdiği çabayı gördüğümde Acar Baltaş’ın bu sözü aklıma geldi. Çiçek gövdesinden kırılmıştı; atmaya kıyamadım ve ona destek olarak basit bir bantla tutturdum. Tam dört aydır bu şekilde yaşamaya devam etti. Ben artık solmasını beklerken, bugün gövdesinden küçük tomurcuklar verdiğine şahit oldum.

    İnsan da böyle değil midir? Zaman zaman kırılır, tekrar güçlenmeye çalışır, çabalar ve hayata tutunmaya uğraşır. İnsanın yapması gereken, aynı bu çiçek gibi kendisini kimseyle kıyaslamadan çabasından vazgeçmemektir. Çünkü güzelliklerin ne zaman geleceğini, ne zaman çiçek açacağımızı bilemeyiz.

Herkesin çiçek açma zamanı farklıdır ve bazı güzellikler yalnızca kendi mevsiminde çiçek açar.

Hayatın en yorucu taraflarından biri, başkalarının takvimine bakarak kendi yolculuğumuzu değerlendirmektir. Birilerini hayallerine ulaşmış görünürken, insan ister istemez dönüp kendine bakıyor: “Ben neden hâlâ buradayım?”

    Oysa doğadaki diğer canlıları gözlemleyin; doğanın hiçbir yerinde acele yoktur. Bir ağaca bakın. Yanındaki ağaç yapraklarını çoktan açmış olabilir, ama diğeri biraz daha bekler. Kimse ona “Geciktin” demez. Çünkü herkes bilir ki onun zamanı henüz gelmemiştir.

İnsan ise kendine karşı çok daha acımasızdır. Sürekli yetişmeye çalışır; bir yerlere varmaya, bir şeyleri tamamlamaya, eksiklerini kapatmaya uğraşır. Fakat bazen ilerlemek koşmak değil, beklemeyi bilmektir.

Çünkü bazı yollar yürünerek değil, olgunlaşarak aşılır. 

Bugün sahip olmadığın şeyler için üzülüyor olabilirsin. Belki kurduğun hayat henüz istediğin yerde değildir, belki de emeklerinin karşılığını alamadığını düşünüyorsundur. Ama her tohum, toprağın altında görünmeden önce uzun süre kök salar.

Görünmeyen büyümeler de büyümedir.

Belki de hayat senden biraz daha sabır istiyordur. Ve belki de bir gün geriye dönüp baktığında, geç kaldığını sandığın her şeyin tam zamanında gerçekleştiğini anlayacaksın.

O güne kadar kendi mevsimine güven…

Sevgilerimle…

Hüseyin AYDOĞDU