Çaylar İçildi, Hatıralar Kaldı… 

Bazı masalar vardır; üzerinde yalnızca çay içilmez.

O masalarda dostluklar demlenir, hatıralar anlatılır, dertler paylaşılır. Bazen kahkahalar yükselir, bazen de uzun sessizlikler konuşur. Çünkü insan, kendisini anlayan birinin yanında sessiz kalabildiğinde de sohbet etmiş sayılır.

Bugün köy çay bahçesinde gözüme ilişen bir masa, beni uzun uzun düşündürdü.

Masanın üzerinde dibinde biraz çay kalmış iki bardak vardı. Sandalyeler masaya yaslanmıştı. İlk bakışta sıradan bir görüntü gibi görünüyordu. Oysa dikkatle bakınca orada az önce yaşanmış bir sohbetin izleri duruyordu.

Kim bilir neler konuşuldu?

Belki yıllardır görüşmeyen iki dost eski günleri yad etti. Belki bir baba oğluna hayatın içinden nasihatler verdi. Belki de iki arkadaş sadece gündelik meselelerden konuşup birlikte vakit geçirmenin huzurunu yaşadı.

İnsan bazen düşünmeden edemiyor.

Bir masada kurulan sohbet bittiğinde geriye ne kalır?

Söylenen sözlerin çoğu zamanla unutulur. Konuşulan konular hafızanın bir köşesine çekilir. Ama o anın insana hissettirdiği duygu kolay kolay kaybolmaz.

Belki de hayatın gerçek zenginliği burada saklıdır.

Birlikte geçirilen zamanlarda…

Paylaşılan çaylarda…

Ve insanın kendisini olduğu gibi ifade edebildiği samimi dostluklarda…

Bugün modern hayatın telaşı içinde hepimiz bir yerlere yetişmeye çalışıyoruz. Takvimler dolu, telefonlar susmuyor, günler birbirini kovalıyor. Fakat bütün bu koşuşturmanın içinde en çok eksikliğini hissettiğimiz şeylerden biri, galiba içten yapılan sohbetler.

Çünkü insan yalnızca konuşmaya değil, anlaşılmaya da ihtiyaç duyar.

Çay bahçesindeki o masa bana bunu hatırlattı.

Biten her sohbet aslında geride bir iz bırakır. Tıpkı çay bardağının dibinde kalan son yudum gibi…

Ve belki de hayat dediğimiz şey, tamamlanmış sohbetlerin, biriktirilmiş hatıraların ve paylaşılmış anların toplamından başka bir şey değildir.

Çaylar içildi.

Sandalyeler masaya yaslandı.

Gün yavaş yavaş akşama döndü.

Ve bir sohbet daha tamamlandı.

Sevgilerimle…

Hüseyin AYDOĞDU